"Dostun Evi Nerede?": Sohrab Sepehri'nin Şiirsel Coğrafyasında Yeni Dünya Manzaraları
İranlı şair, ressam ve çevirmen Sohrab Sepehri (1928–1980), İran'daki İslam Devrimi'nin (1979) hemen öncesindeki çalkantılı on yıllarda, aynı zamanda küresel dekolonizasyon hareketlerinin de yaşandığı bir dönemde yazdı. Çağdaşlarının pek çoğu “Angaje” (Toplumcu) edebiyat hareketinin aktif katılımcılarıyken ve görünürde politik şiirler yazarken, Sepehri'nin eserleri o dönemin devrimci söyleminde apolitik kabul edilmiş ve bu nedenle marjinalleştirilmişti. Bu makale, onun yazılarının aslında, dönemin Doğu-Batı ikilemine bulaşmaktan kaçınan kendine özgü bir başkaldırı dili yaratarak, İranlı öznenin zihnini dekolonize etmeye nasıl hizmet ettiğini göstermektedir. İsyankâr dili, hem kültüre dair başkaldırı temelli görüşünden hem de küresel edebiyat mekânlarına sıkça yaptığı, ancak aynı zamanda bu mekânların merkeziliğini sorgulayan yolculuklardan beslenir. Onun şiirsel coğrafyasının somutlaşmış halini sunmak için, "Adres" şiirini, Abbas Kiyarüstemi'nin bu şiirin görsel temsili olan çalışmasıyla birlikte analiz ediyorum.